คุยกันก่อนออกนอกรั้ว

      ผมตั้งใจเขียนบล็อกนี้ขึ้นหลังจากได้ติดตามข่าวการประกาศผลการสอบ Admission 2555 

จากประสบการณ์ที่ทั้งเคยผ่านการสอบ(Entrance) รวมทั้งการได้มีโอกาสคลุกคลีอยู่กับน้องๆที่สอบในรุ่นปัจจุบัน ทำให้อยากเสนอมุมมองที่อาจจะพอมีประโยชน์กับการศึกษาไทยได้บ้าง

      ผมสนใจการศึกษาของน้องๆม.ปลายมากเป็นพิเศษ เพราะเห็นว่าเวลา 3 ปีนี้ จะไปกำหนดอีก 40 ปีของชีวิต(ตั้งแต่ปีหนึ่งถึงเกษียณ) ใครจะเป็น แพทย์ วิศวกร สถาปนิก หรืออาชีพอื่นๆ ก็ต้องเลือกในช่วง 3 ปีนี้ แต่ถ้าสู้คนอื่นไม่ได้หรือไม่ตั้งใจที่จะสู้ ก็ต้องเปลี่ยนเส้นทางเดินของตัวเอง 

      ด้วยระบบการคัดเลือกที่หลากหลายรูปแบบ รวมทั้งปัญหาคุณภาพการศึกษาไทยที่แย่ลงเรื่อยๆเมื่อเทียบกับนานาชาติ ทำให้เกิดคำถามขึ้นมากมายในสังคม แต่ส่วนใหญ่มักจะเป็นคำถามว่าใครผิดกับปัญหาที่เกิดขึ้น การหาคนผิดแล้วสืบต่อไปถึงสาเหตุของปัญหาเป็นเรื่องที่ดีครับ จะได้เอามาวิเคราะห์หาทางแก้ไข แต่ก็อีกนั่นแหละ ส่วนใหญ่ไม่ได้ไปไกลขนาดนั้นหรอกครับ หาคนผิด ประจาน เพื่อจะยกตัวเองให้อยู่เหนือปัญหา จบ ผู้เกี่ยวข้องกับการศึกษาไทยมักจะแก้ปัญหาด้วยกระบวนการเช่นนี้อยู่เสมอ

      ระบบก็ส่วนระบบครับ ต้องอาศัยหลายส่วนหลายคนมาร่วมกันพัฒนา แต่ที่อยากชวนทุกคนมาร่วมคิด

 ร่วมมองกัน คือเรื่องของเราแต่ละคน ว่าจะอยู่ร่วมกับระบบนี้ได้อย่างไร ถ้าจะให้ชัดเจนกว่านั้นอีก ต้องบอกว่า เราต้องเรียนรู้ และเตรียมตัวอย่างไร จึงจะสอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่หวังได้ ไม่ว่าระบบการสอบจะเป็นอย่างไร

       เคยสงสัยไหมครับ ว่าเพื่อนๆหรือคนที่เรารู้จักที่มีผลการเรียนดี ตอนที่อยู่ในโรงเรียนเขามีอะไรพิเศษกว่าคนอื่นไหม เวลาเรียนก็ตั้งใจเรียนเหมือนกัน ทำการบ้านส่งอาจารย์ก็ทำเหมือนกัน(แม้ว่าอาจจะลอกบ้างก็ตาม) เวลาเล่นเพื่อนเหล่านั้นก็คงไม่ได้ไปแอบอ่านหนังสือคนเดียว ก็ยังเล่นด้วยกันอยู่ดี ถ้าในโรงเรียนไม่ได้มีอะไรแตกต่างกันมากมายนัก ถ้าอย่างนั้นอะไรครับที่ทำให้ผลการเรียนหรือผลการสอบออกมาแตกต่างกัน

      จากคำถามเหล่านี้เป็นที่มาของสมมติฐานที่จะเอามานำเสนอในบล็อกนี้ครับ ชีวิตหลังเลิกเรียน ชีวิตนอกรั้วโรงเรียนที่ต่างกันต่างหากล่ะ ที่ทำให้ผลการเรียน ผลการสอบ มุมมองความคิด และเส้นทางชีวิตออกมาแตกต่างกัน

      เราลองมาออกแบบชีวิตนอกรั้วโรงเรียนกันให้ดีขึ้นครับ แล้วจะทำให้ชีวิตในโรงเรียน และชีวิตจริงในทุกๆด้านดีขึ้น สำหรับวันแรกคงชวนคุยแค่นี้ก่อน วันอื่นๆจะได้มาชวนคุยชวนคิดในประเด็นที่ลึกลงไปกว่านี้ครับ 

      หวังว่าทุกคนคงมีเวลาพอที่จะมาทำช่วงเวลาไม่กี่ปีนี้ให้เต็มที่ เพื่อชีวิตอีกหลายสิบปีข้างหน้าจะได้เป็นไปอย่างที่เราหวังเอาไว้ 

Do what we can, with what we have, where we are
ทำในสิ่งที่เราสามารถจะทำได้ พร้อมกับสิ่งที่เรามีและที่ๆเราอยู่

เพชรครับ